Pompy wspomagania

Definicja VIS

VIS (Vehicle Identifier Section) to znaki na pozycjach od 10 do 17.

Są one wykorzystywane do nadania unikatowego numeru konkretnego egzemplarza pojazdu.

VIS jest wykorzystywany przez producenta w przypadku reklamacji. Zawiera informacje o zainstalowanych opcjach wykonania, silniku, rodzaju napędu; często jest jednak po prostu numerem porządkowym nadawanym automatycznie kolejnym wychodzącym z produkcji pojazdom. Ostatnie cztery znaki stanowią zawsze cyfry. Rok produkcji w Ameryce Północnej znak na pozycji 10 jest w Ameryce Północnej wykorzystywany do kodowania roku produkcji. Kod zakładu producenta znak na pozycji 11 jest w Ameryce Północnej wykorzystywany do kodowania zakładu producenta. Każdy producent ma własny system oznaczeń, jednak jego położenie w kodzie VIN jest ustalone. Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Vehicle_Identification_Number

Silnik widlasty

Pompy wspomagania
Silnik widlasty (silnik typu V) ? silnik tłokowy wielocylindrowy rzędowy, w którym cylindry umieszczone są w dwóch rzędach usytuowanych względem siebie pod pewnym kątem np.

90°.

Oba rzędy cylindrów napędzają jeden wspólny wał korbowy.

Specyficzną odmianą jest płaski silnik V - rozwarcie między rzędami cylindrów wynosi 180°, nie mylić z bokserem. Spotyka się następujące silniki widlaste: V2 ? stosowane do napędu motocykli, np.
Harley-Davidson, Moto Guzzi, Yamaha Virago, Yamaha V-Star V4 ? pionierem w produkcji tego typu silników jest Lancia.
Pojawiły się one w latach 20' XX wieku.
Stosowali je też inni producenci samochodów m.in.
V4 produkowane w kolońskiej fabryce Ford, stosowane w samochodach Ford Granada, Ford Taunus.

Konstrukcja Forda zastosowana została również w Saabie 95.

Silnik znalazł również zastosowanie w samochodach młodszych - Pontiac 1.8.
Obecnie konstrukcja stosowana do napędu motocykli np. Honda VFRpotrzebny przypis V5 ? najbardziej nietypowy z silników o układzie V.

Konstrukcja Volkswagena.

Powstał jako rozwinięcie koncepcji silnika VR6.

Jednostka V5 montowana była w Volkswagenach Passat/Golf/Bora/Jetta, a także w Seacie Toledo (typu 1M) z roku 1999. V6 ? zaprezentowany po raz pierwszy w 1950 roku przez producenta samochodów Lancia.

Najpopularniejsza konstrukcja sześciocylindrowych silników do napędu samochodów osobowych. Znajduje zastosowanie w wielu pojazdach - stosowane przez konstruktorów znakomitej większości modeli.

Warto wymienić również konstrukcje VR6 - silnik Volkswagena o niewielkim kącie rozwidleniapotrzebny przypis. V8 ? np.

w Audi V8 3.6, 4.2 BMW 3.0 do 4.9, silniki Mercedesa, Ferrari, Maserati oraz silniki bolidów F1.
Konstrukcja bardzo często stosowana jako jednostka napędowa samochodów amerykańskich, W8 ? silnik podwójnie widlasty, zbudowany z dwóch połączonych jednostek V4.

Montowany był w samochodzie Volkswagen Passat W8. V10 ? np.

Audi, Lamborghini, Dodge Viper, Volkswagen Touareg, Volkswagen Phaeton (diesel), BMW M5 i M6 oraz do 2005 roku silniki bolidów F1. V12 ? np.

Aston Martin, Audi, BMW, Ferrari, Lamborghini, Mercedes-Benz, W12 ? silnik podwójnie widlasty, zbudowany z trzech rzędów po 4 cylindry każdy.

Koncern VW produkuje silniki W12 w innej konfiguracji (oznaczane czasem WR12), zbudowane z czterech rzędów (dwóch połączonych jednostek V6) po 3 cylindry każdy V16 ? układ stosowany w dużych silnikach kolejowych i okrętowych oraz do celów energetyki.

Stosowany również do napędu samochodów osobowych marki Cadillac przed II wojną światową W16 ? silnik podwójnie widlasty, w samochodach koncernu VW zbudowany z czterech rzędów (dwóch połączonych jednostek V8) po 4 cylindry każdy.

Znany z samochodu Bugatti Veyron. V18 ? układ stosowany w dużych silnikach kolejowych i okrętowych oraz do celów energetyki. W18 ? silnik podwójnie widlasty, próbował zastosować go VW w samochodach Bugatti i na jego podstawie VW stworzył silnik W16.

Bardzo nietypowy, posiadał 3 rzędy po 6 cylindrów. V20 ? układ stosowany w silnikach okrętowych oraz do celów energetyki. V24 ? układ stosowany w silnikach okrętowych oraz do celów energetyki. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Silnik_widlasty

Suw pracy

Obieg pracy silnika dwusuwowego Suw sprężania ? w pierwszej fazie suwu sprężania następuje płukanie przestrzeni roboczej silnika.
Wtedy to spaliny powstałe w poprzednim cyklu pracy są wytłaczane przez kanał wydechowy napływającym świeżym ładunkiem. Suw pracy ? Przed dojściem do górnego martwego położenia tłoka następuje zapłon paliwa, które gwałtownie rozprężając się powoduje ruch tłoka w dół do dolnego skrajnego położenia. W końcowej fazie tego suwu może mieć miejsce początek cyklu płukania. Jako pompa ładująca w najprostszych silnikach benzynowych wykorzystywana jest skrzynia korbowa.
Rozrząd w takich silnikach najczęściej jest przeprowadzany poprzez odsłanianie i zasłanianie przez tłok odpowiednich kanałów w cylindrze, co upraszcza konstrukcję (brak oddzielnego układu rozrządu).
Przepływ ładunku przez skrzynię korbową umożliwia smarowanie silnika wtryskiem oleju do układu dolotowego (lub dodanie go do paliwa), co pozwala na rezygnację z układu smarowania i dalsze uproszczenie konstrukcji. Taki uproszczony silnik, często stosowany dawniej w motocyklach i małych samochodach, jest jednak niedoskonały (niekorzystny symetryczny rozrząd, straty energii na przepompowanie ładunku przez skrzynię korbową, spalanie oleju) i nieefektywny, co jest przyczyna złej opinii o dwusuwach w ogóle i niemal zaniknięcia silników dwusuwowych niskoprężnych. Konstrukcje zaawansowane używają mechanicznych pomp ładujących (głównie systemu Roots), rozrządu zaworowego (przepłukanie wzdłużne) i ciśnieniowych układów smarowania. Podstawową wadą silników dwusuwowych jest duże zużycie paliwa (niższa sprawność), wysoka emisja spalin oraz głośna praca. Głównym tego powodem jest utrudniona wymiana ładunku w silniku (oczyszczenie cylindra ze spalin podczas płukania nie zawsze jest zupełne). Do zalet silników dwusuwowych, oprócz prostszej konstrukcji, zaliczyć trzeba zdolność do pracy w dowolnej pozycji co dla silników czterosuwowych wiąże się ze znacznym skompilowaniem układu smarowania.

Dlatego silniki te pozostają stale w użyciu w napędzie maszyn odwracanych w czasie pracy - pił i kos spalinowych. Pierwszy silnik (S-15) samochodu Syrena Silniki dwusuwowe benzynowe, aczkolwiek mają zalety, stosowane są dużo rzadziej niż czterosuwowe.

Obecnie najistotniejsze są kwestie ekologiczne (kwestie zanieczyszczania środowiska i nadmierna emisja dwutlenku węgla).

Stosowano je głównie tam, gdzie ważne było, aby silnik był jak najmniejszy i najprostszy.
Z początku m.in.
do napędu lekkich motocykli i motorowerów, później także np. kosiarek do trawy.
W ostatnich czasach w krajach wysoko rozwiniętych nawet w tych zastosowaniach wypierają je silniki czterosuwowe.

Pierwsze samochody Saaba wyposażone były w silniki dwusuwowe, w latach 70.

XX w.
używała ich do napędu małych samochodów firma Suzuki, jednak najczęściej i najdłużej, bo aż do lat 80.
XX w.
stosowano je w Polsce i NRD gdzie były montowane do aut osobowych: Syrena, Trabant i Wartburg. Silniki dwusuwowe średnioprężne mogły być zasilane różnymi paliwami naftą, olejem napędowym, spirytusem, benzyną. Silniki te miały stopień sprężania od 4,5 ? 4,75, a więc niższy niż stopień sprężania silników benzynowych.
Były stosowane jako silniki stacjonarne i w ciągnikach rolniczych z których najbardziej znany jest Lanz Bulldog, a w Polsce Ursus C-45. Wysokoprężne silniki dwusuwowe, zasilane olejem napędowym, stosowano natomiast do napędzania bardzo dużych pojazdów, takich jak statki, lokomotywy (np.
ST44, Class 66), czy bardzo duże samochody techniczne, np.

straży pożarnej.

Obecnie w krajach wysoko rozwiniętych także tu wypierane są one przez czterosuwowe silniki wysokoprężne, nadal są jednak często stosowane jako nowoczesne silniki okrętowe i stacjonarne.

Największy obecnie oferowany spalinowy silnik tłokowy ? Wartsila-Sulzer RTA96-C ? jest dwusuwowym silnikiem wodzikowym z zapłonem samoczynnym.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Silnik_dwusuwowy

.

Widok do druku:

Pompy wspomagania